Na een winter waarin tuinen vooral dienstdoen als uitzicht – meestal op nat gras en een verdwaalde plastic bloempot en een smerig zwembad– gebeurt er ineens iets bijzonders.
Het begint klein. Een paar groene puntjes in de border, een vogel die besluit dat vijf uur ’s ochtends een prima tijd is voor een concert, en ineens voelt de tuin anders. Alsof hij voorzichtig zegt: “Goedemorgen, zullen we weer beginnen?”
Voor mij als tuinarchitect is dat het moment waarop alles weer interessant wordt. In de winter lijkt elke tuin een beetje op elkaar: kaal, stil en vooral nat. Maar zodra het voorjaar zich laat zien, komt het karakter terug. Knoppen zwellen, kleuren verschijnen en paden worden weer gebruikt waarvoor ze bedoeld zijn: om door de tuin te lopen in plaats van alleen naar te kijken.
En dan zijn er natuurlijk de mensen. Die veranderen bijna net zo snel als de planten. In de winter kijken ze door het raam naar buiten en denken: daar moet ik in het voorjaar echt iets aan doen. Zodra de zon twee dagen achter elkaar schijnt, staan ze ineens met koffie in de tuin, krijgen ze ideeën en staat bij ons de telefoon roodgloeiend.
“Kan de tuin voorjaars klaar gemaakt worden, moeten we de beregening en het zwembad niet opstarten, misschien een extra terras?” hoor ik dan. Of: “Hier zouden eigenlijk meer bloemen moeten.” Soms zelfs: “Kunnen we hier een moestuin maken?” Dat laatste wordt vaak bedacht op een zonnige zaterdag en twee weken later vergeten, maar het enthousiasme is er in elk geval.
Het mooie van een lentetuin is dat hij mensen naar buiten trekt zonder dat ze het echt doorhebben. Ze gaan zitten, praten langer, en kijken ineens weer om zich heen.
Als hovenier zie ik het voorjaar daarom als een soort startschot. Niet alleen voor planten, maar ook voor plannen, goede bedoelingen en het simpele plezier van een beetje zon in de tuin en op je gezicht. Laat de zon maar komen ik heb er zin in !
